Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2012

Θα 'θελα να 'ξερα

«… είναι φυσικό να επεκταθώ λιγότερο πάνω σε κάτι που έχασα παρά σε κάτι που δεν μπόρεσα να χάσω, αυτό εννοείται. Κι αν δεν φαίνεται να τηρώ ανεξάλειπτα αυτή την αρχή είναι γιατί μου διαφεύγει ώρες – ώρες, και χάνεται, σα να μην είχε ποτέ εξαχθεί. Ανισόρροπη φράση αυτή, δεν πειράζει. Γιατί δεν ξέρω πια τι κάνω, ούτε γιατί, αυτά είναι πράγματα που τα καταλαβαίνω όσο πάει και λιγότερο, δεν το κρύβω, γιατί να το κρύψω, και από ποιόν, από σας, απ’ τους οποίους τίποτα δεν μένει κρυφό; Κι έπειτα, το ίδιο το κάνω με γεμίζει με μια τέτοια, δεν ξέρω, δεν υπάρχουνε λόγια, για μένα, τώρα, μετά από τόσον καιρό, καταλαβαίνετε, τόσο που δεν κάνει τον κόπο να κάτσω να ψάξω δυνάμει ποιάς αρχής. Πόσο μάλλον που ό,τι κι αν κάνω, δηλαδή ό,τι κι αν πω, θα είναι συνέχεια πάνω-κάτω το ίδιο, ναι, πάνω-κάτω. Κι αν μιλάω για αρχές ενώ δεν υπάρχουν, δεν φταίω εγώ, πρέπει να υπάρχουν κάποιες κάπου. Κι αν το να κάνεις συνέχεια πάνω-κάτω το ίδιο δεν είναι το ίδιο με το να τηρείς την ίδια αρχή, και πάλι δεν φταίω εγώ. Κι ύστερα πώς να ξέρεις αν την τηρείς ή όχι; Και πώς να θέλεις να ξέρεις; Όχι, όλ’ αυτά δεν αξίζουν να κάτσεις να σκοτιστείς, κι όμως κάθεσαι και σκοτίζεσαι, γιατί έχεις χάσει κάθε αίσθηση αξίας. Και μ’ εκείνα που αξίζουν δεν κάθεσαι να σκοτιστείς, τ’ αφήνεις, για τον ίδιο λόγο, ξέροντας πως όλη αυτή η υπόθεση αξίας και απαξίας δεν είναι για σένα, εσένα που δεν ξέρεις καν τι κάνεις, ούτε γιατί, και που πρέπει να συνεχίσεις να μην το ξέρεις, αλλιώς κινδυνεύεις από τι, θα ‘θελα να ΄ξερα από τι κινδυνεύεις, ναι, θα ‘θελα να ‘ξερα.»





«Γιατί  κάτι χειρότερο απ’ αυτό που κάνω, χωρίς να ξέρω τι, ούτε γιατί, είναι ένα πράγμα που δεν μπόρεσα ποτέ μου να συλλάβω, κι αυτό δε με παραξενεύει, γιατί ποτέ δεν προσπάθησα. Γιατί αν είχα καταφέρει να συλλάβω κάτι χειρότερο απ’ αυτό που είχα, δε θα ‘βρισκα ησυχία μέχρι να το αποκτήσω, απ’ όσο με ξέρω τουλάχιστον. Κι αυτό που έχω, αυτό που είμαι, μου είναι αρκετό, ανέκαθεν μου ήταν αρκετό, κι όσο για το μικρό μου λατρευτό μου μέλλον δεν έχω καμία ανησυχία, δε διαγράφεται καθόλου πληκτικό.»  

Σάμουελ Μπέκετ
Μολλόυ

Απόδοση κειμένου στα ελληνικά:  Αλεξάνδρα Παπαθανασοπούλου
Εκδόσεις Κρύσταλλο, Αθήνα, 1981

Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2012

Morton Feldman - Neither







     NEITHER

     to and fro in shadow from inner to outer shadow

     from impenetrable self to impenetrable unself
     by way of neither

     as between two lit refuges whose doors once
     neared gently close, once away turned from
     gently part again

     beckoned back and forth and turned away

     heedless of the way, intent on the one gleam
     or the other

     unheard footfalls only sound

     till at last halt for good, absent for good
     from self and other

     then no sound

     then gently light unfading on that unheeded
     neither

     unspeakable home



     Samuel Beckett


     αναδημοσίευση από fourteenth


Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2012

Samuel Beckett's Ohio Impromptu








To μονόπρακτο "Απρόοπτο στο Οχάιο", πρωτότυπος τίτλος στ' αγγλικά "Ohio Impromptu", γράφτηκε από τον Μπέκετ κατά παραγγελία για ένα ακαδημαϊκό συμπόσιο που έγινε το 1980, στο Οχάιο, στο πλαίσιο των εορτασμών για τα 75α γεννέθλιά του, κι έκανε την πρεμιέρα του στο Τhe Stadium II Theater, το 1981, σε σκηνοθεσία Alan Schneider.