Τρίτη, 15 Μαΐου 2012

To πρωί





Το πρωί είναι η ώρα για κρύψιμο. Οι άνθρωποι ξυπνάνε, φρέσκοι κι ορεξάτοι, αφρίζοντας για τάξη, ομορφιά και δικαιοσύνη, λυσσομανώντας για το μερίδιό τους. Ναι, απ’ τις οχτώ μ’ εννιά μέχρι τις δώδεκα είναι η ώρα του μεγάλου κινδύνου. Αλλά γύρω στις δώδεκα το πράγμα ξεθυμαίνει, οι πιο λιμασμένοι χόρτασαν, γυρίζουν στο σπίτι, δεν έγιναν βέβαια όλα, αλλά έκαναν καλή δουλειά, ο καθένας μετράει τα ποντίκια που έπιασε. Το μεσημεράκι μπορεί να ξαναρχίσει, ύστερα απ’ τα γλέντια, τις ευωχίες, τα συχαρίκια, τις δημηγορίες, αλλά σε σχέση με το πρωί δεν είναι τίποτα, απλό καλαμπούρι. Γύρω στις τέσσερις με πέντε βέβαια αρχίζει η βάρδια η νυχτερινή, αρχίζουν να βουρλίζονται οι νυχτοφύλακες. Αλλά το τέλος της μέρας είναι τώρα κοντά, οι σκιές λιγναίνουν, οι τοίχοι πληθαίνουν, κολλάς στους τοίχους, ζαρωμένος σαν καλό και φρόνιμο παιδί, σταλάζοντας χαμέρπεια, όχι πως έχεις κάτι να κρύψεις, κρύβεσαι μόνο από φόβο, χωρίς να τολμάς να γυρίσεις το κεφάλι δεξιά ή αριστερά, κρυμμένος αλλά όχι με τα πόδια στηλωμένα, έτοιμος να φανερωθείς, να χαμογελάσεις, ν’ ακούσεις, να εκλιπαρήσεις, σίχαμα αλλά όχι μόλυσμα, βατράχι μάλλον παρά ποντίκι. Κι ύστερα η νύχτα, η αληθινή, επικίνδυνη κι αυτή, αλλά καλή για όποιον ξέρει να της ανοιχτεί, όπως ανοίγονται τα λουλούδια στον ήλιο, για όποιον είναι κι ο ίδιος νύχτα, μέρα και νύχτα. Όχι, ούτε η νύχτα είναι τίποτα σπουδαίο, αλλά σε σύγκριση με τη μέρα είναι σίγουρα κάτι σπουδαίο, και σε σύγκριση με το πρωί είναι ασυζητητί κάτι σπουδαιότατο. […] Το λυντσάρισμα γίνεται τη μέρα, γιατί ο ύπνος είναι ιερός, και βασικά το πρωί, ανάμεσα στο πρόγευμα και το γεύμα. Η πρώτη μου φροντίδα λοιπόν, μετά από λίγα μίλια στην έρημη αυγή, ήταν να βρω ένα μέρος για να κοιμηθώ, γιατί ο ύπνος ήταν κι αυτός ένα είδος προστασίας, όσο παράδοξο κι αν φαίνεται. Γιατί ο ύπνος, αν και ξυπνάει το ένστικτο της σύλληψης, φαίνεται ότι κατευνάζει το ένστικτο της σφαγής, της επιτόπου κι αιματηρής, όποιον κυνηγό και να ρωτήσετε θα σας το πει. Για το θηρίο που κινείται ή καιροφυλακτεί κρυμμένο στη μονιά του, δεν υπάρχει έλεος, ενώ εκείνο που πιάνεται στον ύπνο έχει πιθανότητες να τύχει και πιο ευγενικών αισθημάτων, που θα κάνουν την κάννη να γείρει, το μαχαίρι να μπει στο θηκάρι. Γιατί ο κυνηγός είναι πονόψυχος κι αισθηματίας στο βάθος, γεμάτος απωθημένα αποθέματα συμπόνιας και καλωσύνης που είναι έτοιμα να ξεχειλίσουν με την πρώτη ευκαιρία. […] Όσο για μένα, έβρισκα πάντα προτιμότερη τη σκλαβιά από το θάνατο, ή μάλλον τη θανάτωση. Γιατί ο θάνατος είναι μια κατάσταση για την οποία ποτέ μου δεν κατάφερα να σχηματίσω μια ικανοποιητική εικόνα, και άρα δεν μπορεί να καταχωρηθεί στον ισολογισμό των καλών και των κακών. Ενώ σχετικά με τη θανάτωση είχα απόψεις που μου ενέπνεαν εμπιστοσύνη, καλώς ή κακώς, και στις οποίες ένιωθα πως είχα δικαίωμα να ανατρέξω όταν χρειαζόταν. Ω, δεν ήταν απόψεις σαν τις δικές σας, ήταν απόψεις σαν τις δικές μου, όλο σπασμούς, κρύο ιδρώτα και ρίγη, χωρίς ούτ’ ένα ίχνος λογικής ή ψυχραιμίας. Αλλά ήταν οι καλύτερες που είχα. Και για να σας δώσω να καταλάβετε μέχρι που έφτανε η σύγχυση των ιδεών μου σχετικά με το θάνατο, θα σας πω με πάσα ειλικρίνεια πως δεν απόκλεια την πιθανότητα να είναι μια κατάσταση χειρότερη ακόμα κι από τη ζωή. Οπότε μου φαινόταν πολύ φυσικό να μη βιαστώ να τον συναντήσω, κι όσες φορές αποξεχνιόμουνα κι έκανα τέτοια απόπειρα, να σταματήσω εγκαίρως. Αυτή είναι η μόνη μου δικαιολογία. Χώθηκα λοιπόν σε μια οποιαδήποτε τρύπα φαντάζομαι και περίμενα, μισοροχαλίζοντας, μισοβογγώντας, κλαψουρίζοντας και γελώντας ή πασπατεύοντας το σώμα μου, για να δω μήπως άλλαξε τίποτα, μέχρι να κοπάσει ο πρωινός παροξυσμός.       

Σάμουελ Μπέκετ
Μολλόυ

Απόδοση κειμένου στα ελληνικά:  Αλεξάνδρα Παπαθανασοπούλου
Εκδόσεις Κρύσταλλο, Αθήνα, 1981

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2012

Film - Nothing to Express

*


"...σχεδόν βωβό (δεν υπάρχει διάλογος ούτε ακούγεται μουσική με εξαίρεση ένα «Σσσς!») «Film» που γύρισε ο Αμερικανός σκηνοθέτης Αλαν Σνάιντερ το 1965, σε σενάριο του Σάμιουελ Μπέκετ με πρωταγωνιστή τον Μπάστερ Κήτον στο ρόλο του «Ο». Στην ανεπανάληπτη αυτή ταινία - βασισμένη στην αρχή του εμπειριστή του 18ου αιώνα Επισκόπου Μπέρκλεϊ «Υπάρχω σημαίνει γίνομαι αντιληπτός» - ο κορυφαίος Αμερικανός κωμικός του βωβού σινεμά προσπαθεί να ξεφύγει από μια κάμερα-μάτι που τον παρακολουθεί διαρκώς."

__________________________________________




Μεταφορτώθηκε από το χρήστη

The expression that there is nothing to express, nothing with which to express, nothing from which to express, no power to express, no desire to express, together with the obligation to express.

Η έκφραση ότι δεν υπάρχει τίποτα να εκφράσω, τίποτα με το οποίο να μπορώ να εκφραστώ, τίποτα από το οποίο να μπορώ να εκφραστώ, καμία δύναμη να εκφραστώ, καμία επιθυμία να εκφραστώ, μαζί με την υποχρέωση να εκφραστώ.

- Τρεις Διάλογοι από τον Samuel Beckett και τον Georges Duthuit 1949 – Το video είναι απόσπασμα  από το ντοκιμαντέρ του 1994  Waiting For Beckett.

__________________________________________



Buster Keaton - Samuel Beckett


Buster Keaton on the set of Film (1965) Samuel Beckett standing in background


Buster Keaton and Samuel Beckett on the set of Film


Director Alan Schneider discusses working with Samuel Beckett on the set of Film in New York


Samuel Beckett and American publisher Barney Rosset on the set of Film


Buster Keaton on the set of Film



*

Τετάρτη, 2 Μαΐου 2012

Quadrat I+II (play for TV)

*


*

The play (directed by Beckett himself) was first transmitted by the Süddeutscher Rundfunk in Germany on 8 October 1981 -- as "Quadrat I+II". "Between the two parts there is an intermission of 100'000 years." (S.B. during the rehearsals)

*


 Samuel Beckett on the set of Quadrat

*