Τρίτη, 10 Απριλίου 2012

Το νόημα των λέξεων





Μου φάνηκε ότι το νόημα αυτών των λέξεων, αλλά και του μικρού θορύβου που έκαναν, δεν το συνειδητοποίησα παρά μερικά δευτερόλεπτα αφού τις είχα προφέρει. Είχα τόσο λίγο τη συνήθεια να μιλάω, που μου συνέβαινε καμιά φορά να αφήνω να διαφεύγουν, απ’ το στόμα, φράσεις άψογες από γραμματική άποψη αλλά τελείως απογυμνωμένες, δεν θα πω από σημασία, γιατί καλοεξετάζοντάς τις είχαν κάποια, και κάποτε πολλές σημασίες, αλλά από υπόσταση. Το θόρυβο όμως, πάντα τον άκουγα, την ώρα που τον έκανα. Ήταν πράγματι η πρώτη φορά που η φωνή μου μ’ έφτασε με μια τέτοια βραδύτητα.   

Samuel Beckett   ΠΡΩΤΟΣ  ΕΡΩΤΑΣ  (σελ. 45)
Μετάφραση: Αχιλλέας Αλεξάνδρου
Εκδόσεις ΑΓΡΑ – 1988
Τίτλος πρωτοτύπου: PREMIER AMOUR, 1945 

5 σχόλια:

  1. είναι επίσης εντυπωσιακό το εξής: να προφέρεις κάποια λέξη, και αμέσως να την προφέρεις ξανά λίγο πιο χαμηλόφωνα αυτή τη φορά, για να σιγουρευτείς ότι είναι σωστή.
    ή το άλλο: να προφέρεις μια λέξη που χρησιμοποιείς συχνά, και να σου φαίνεται τόσο μα τόσο παράξενη, σαν να την ακούς για πρώτη φορά, με επιθυμία να την προφέρεις πολλές φορές συνεχόμενα, να την αποδομήσεις, να μετρήσεις τις συλλαβές, να ελέγξεις την ορθογραφία της στο κεφάλι σου, και να αποφασίσεις να ξεχαστείς μέχρι να γίνει ξανά οικεία.

    κάτι τέτοιο μας συμβαίνει και με αγαπημένα πρόσωπα. παρατηρούμε γραμμές του προσώπου του που δεν είχαμε εντοπίσει ποτέ ξανά, και νομίζουμε ξαφνικά πως ο άλλος δεν είναι ο οικείος, αλλά ο ξένος μας.

    τον λατρεύω τον Μπέκετ, αισθάνομαι πως εξωτερικεύει μ'έναν καταπληκτικό τρόπο την εσωτερικότητά μας, και με βοηθά να αντιλαμβάνομαι τις ομοιότητες μας, πόσο ανθρωπάκια είμαστε όλοι μας.

    συγχαρητήρια για το ιστολόγιο, μ' έχει μαγέψει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άναρθρα κραυγάζουμε μες το απόλυτο σκοτάδι της λήθης
      πως κάποτε ήμασταν άνθρωποι.

      Αφουγκραζόμαστε ν’ ακούσουμε τον αντίλαλο της κραυγής μας.
      Στο κενό όμως τίποτα δεν μεταδίδεται.

      Αυτό το κενό – έτσι όπως το προσλαμβάνω - είναι το «τίποτα» του Μπέκετ (η δική του περιγραφή του κόσμου):

      Το κενό μέσα στο οποίο δεν ακούγονται οι ανθρώπινες κραυγές.

      ... με ακούς;

      Διαγραφή
  2. όμως θα ξαναγίνουμε άνθρωποι και ακόμη κι αν δεν μπορούμε ν' ακούμε, θα μπορούμε να νιώθουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή