Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2008

λάθος σκέψεις


Αν φτάσω ποτέ στο μονιμότητα εκείνου του σημείου, απ' το οποίο περνώ τόσο συχνά, όσο και παροδικά, κι εννοώ το σημείο που ό,τι κι αν σκέφτομαι ή γράφω, που ό,τι ακόμα κι αν φαντάζομαι δεν έχει νόημα για μένα, μου φαίνεται ανόητο ή άχρηστο, αν φτάσω δλδ σ' εκείνη τη μόνιμη κατάσταση, που δεν θα έχω λόγο να αρθρώσω, δεν θα έχω λόγο να ζώ, δεν θα κάνω άραγε ό,τι και τώρα, δεν θα εξακολουθώ δλδ να ζω ή να μη ζω, κατα τον όποιο τρόπο; Αν πεθάνω, δεν θα είναι ακριβώς το ίδιο με τώρα; Φυσικά και θα είναι. Φυσικά και είναι. Ο φαύλος κύκλος της ζωής και του θανάτου, του νοητού και του ανόητου, αποτελούν εκ των πραγμάτων αυτονόητη βάση. Συμφιλιωμένος με την ανοησία, όσο και με τη νόηση, με την ανόητη ζωή όσο και με το νοητό θάνατο των πάντων, επιλέγω ετούτο ή εκείνο, καταδικασμένος στην αιώνια ζωή της ελευθερίας.

Περίεργη καταδίκη αυτή αλήθεια, η αθανασία του παρόντος.