Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2008

λάθος σκέψεις


Αν φτάσω ποτέ στο μονιμότητα εκείνου του σημείου, απ' το οποίο περνώ τόσο συχνά, όσο και παροδικά, κι εννοώ το σημείο που ό,τι κι αν σκέφτομαι ή γράφω, που ό,τι ακόμα κι αν φαντάζομαι δεν έχει νόημα για μένα, μου φαίνεται ανόητο ή άχρηστο, αν φτάσω δλδ σ' εκείνη τη μόνιμη κατάσταση, που δεν θα έχω λόγο να αρθρώσω, δεν θα έχω λόγο να ζώ, δεν θα κάνω άραγε ό,τι και τώρα, δεν θα εξακολουθώ δλδ να ζω ή να μη ζω, κατα τον όποιο τρόπο; Αν πεθάνω, δεν θα είναι ακριβώς το ίδιο με τώρα; Φυσικά και θα είναι. Φυσικά και είναι. Ο φαύλος κύκλος της ζωής και του θανάτου, του νοητού και του ανόητου, αποτελούν εκ των πραγμάτων αυτονόητη βάση. Συμφιλιωμένος με την ανοησία, όσο και με τη νόηση, με την ανόητη ζωή όσο και με το νοητό θάνατο των πάντων, επιλέγω ετούτο ή εκείνο, καταδικασμένος στην αιώνια ζωή της ελευθερίας.

Περίεργη καταδίκη αυτή αλήθεια, η αθανασία του παρόντος.

6 σχόλια:

  1. Είναι φορές που τα τοπία γύρω μου, στο δωμάτιο, την ώρα που γράφω, μοιάζουν τόσο πραγματικά...

    Άλλες φορές φαντάζομαι τοπία σαν... όχι εκουσίως. Εδώ που κάθομαι και γράφω, φυτρώνουν άλλα δωμάτια γύρω μου, εξ ίσου πραγματικά με τα τοπία της προηγούμενης παραγράφου.

    Είναι σαν να συλλογίζομαι όπως τώρα, όχι για να ακολουθήσω κάποιο νοηματικό νήμα, αλλά για να φυτρώσουν τα τοπία. Τα υπάρχοντα, είτε στον φανταστικό, είτε στο νοητό, τον απτό (αν μπορεί να τον πει κανείς έτσι) χώρο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γίνεται συχνά λόγος για τα φαινόμενα. Πως τα φαινόμενα απατούν αν εκλαμβάνονται ως νοούμενα.

    Μήπως όμως και αυτή η απάτη των φαινομένων, δεν είναι άλλο ένα φαινόμενο που απατά, αν εκληφθεί ως απάτη και όχι ως φαινόμενο;

    Μήπως ένας ρεαλιστικός ζωγραφικός πίνακας είναι λιγότερο ψευδαισθητικός από τις εικόνες που συνθέτουν αυτό που αναγνωρίζουμε ως 'πραγματικό';

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Εκεί που φτάνω, στους διάφορους εκείνους τόπους που απολήγουν -κάποτε- οι συλλογισμοί μου, εκεί ακριβώς, όταν ξαναβρίσκομαι, όπως π.χ. τώρα, που ξαναδιάβασα μόλις το προηγούμενο σχόλειο, είναι σαν να μην αναγνωρίζω το τοπίο που νόμιζα πως είχα ήδη προσεγγίσει.

    Γιατί έφτασα εδώ, είναι σαν αναρωτιέμαι χωρίς να με νοιάζει όμως τόσο το εδώ, αφού ούτε καλά - καλά το αναγνωρίζω, όσο το γιατί δεν πήγα αλλού. Και δεν με νοιάζει πάλι το 'γιατί' αλλά το 'αλλού' που δεν έχω ακόμα προσεγγίσει.

    Όχι πως υπάρχει κάτι να προσεγγιστεί, πέρα από την ελεύθερη σύνθεση της φαντασίας.

    Δεν υπάρχουν ήδη αυτοί οι τόποι, όσο και αν γίνονται υπαρκτοί εκ των υστέρων της προσέγγισής τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ωστόσο, μία άλλη θέαση των ίδιων τόπων πείθει πολύ περισσότερο για την ύπαρξή τους πριν τη δική μας προσέγγιση, παρά για το αντίθετο.

    Σε αυτούς τους τόπους είναι σαν να βιώνει κανείς μιαν ιδιότυπη πνευματική άφεση, δίχως αυτό να καθιστά αναγκαία την όποιας μορφής άφεση.

    Το έρισμα έγγυται στο αν εμείς θα μπορέσουμε να 'γίνουμε υπαρκτοί' ως προς αυτούς ακριβώς τους τόπους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Να όμως μια άλλη θέαση, τόσο ίδια, όσο και η δική σου:

    Σε αυτούς τους τόπους έχεις τη βεβαιότητα πως μπαίνεις πρώτος εσύ. Είναι τόποι της δημιουργικής φαντασίας σου εξάλλου. Έχεις τη βεβαιότητα πως μέσω ενός ιδιωτικού δρόμου, έφτασες σε έναν τόπο μέσα σου, εντελώς απροσέγγιστου από οποιονδήποτε άλλον, γι αυτό και νεοσύστατου χώρου.

    Λες επομένως : Να, ο νεοσύστατος τόπος, που τώρα δα γίνεται υπαρκτός, επειδή αναγνωρίζω πως είμαι ο μοναδικός που τον πρωτοβλέπει τώρα. Δεν έχει ξαναϊδωθεί δεν έχει ονομαστεί ποτέ και από κανέναν αυτός ο τόπος. Είναι ο δικός μου κήπος της Γεσθημανή.

    Ενώ όμως τα υλικά της τρισδιάστατης εικόνας αυτού του 'ίδιου' τοπίου που σε περιβάλλουν, περιμένεις πως θα αναδύουν την οσμή του ιδιωτικού, νεοσύστατου χώρου, που τώρα δα μόλις κατάφερες να ανασυνθέσεις, ανακαλύπτεις πως εκείνα (τα υλικά) αποτελούν τη σύσταση ενός δημόσιου και ανώνυμου, ιερού-μαγικού τοπου.

    Αισθάνεσαι πως αυτός ο κήπος, είναι ένα δημόσιο, θείο καταφύγιο. Ένας χώρος, που δεν σε αφορά καθόλου, εσένα, ιδιωτικά. Πώς δεν φωτίζεται επειδή εσύ τον πρωτοβλέπεις. Άρα, σου είναι πλεόν φανερό απ' οτιδήποτε άλλο, πως αυτός ο κήπος, υπάρχει αναξαρτήτως της προσέγγισής του από εσένα.

    Βέβαια, το 'άρα' που χρησιμοποίησα παράπάνω, δεν ξέρω κατά πόσον είναι 'άρα' και στα μάτια των 'εθνικών', και όχι απλώς 'παπάρα'. Αλλά αυτό λίγο με ενδιαφέρει εδώ που βρισκόμαστε τώρα! Μύρισες το γιασεμί του κήπου;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Πολλά γραμματικά λάθη. Σαν βέλη μοιάζουν προς κάποιες περιοχές, πάλι...
    Μια γραμμένη λάθος λέξη, είναι, κάποιες φορές, σα να σου λέει "πήγαινε να δεις και από ‘δω...".
    Ή άλλες φορές, σου δείχνει τη ραφή της. Εδώ, έφυγε ένας πόντος. Εδώ ξεχείλωσε. Εδώ είναι μια πόρτα. Εδώ είναι μια τυφλή πόρτα.
    Εδώ είναι το λάθος κι εδώ είναι το σωστό. Σ’ αυτό το λάθος, εδώ είναι το σωστό και σ’ εκείνο το σωστό, εδώ είναι το λάθος.

    Το ως προς τι, είναι το λάθος ή το σωστό, εσύ το αποφασίζεις το αγνοείς ή το υπερβαίνεις.

    Το «στην πορεία γίνονται και λάθη» μπορεί να ιδωθεί ως «σωστή πορεία χωρίς λάθη δεν υπάρχει». Ή «η σωστή πορεία, είναι η πορεία με λάθη».

    Αλλά όλα αυτά, δεν λέγονται για να δικαιολογηθείς αλλά για να δεις!
    Αν δεις τη δικαιολογία, αυτό θα βλέπεις μόνο…

    ΑπάντησηΔιαγραφή