Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2008

λάθος σκέψεις


Αν φτάσω ποτέ στο μονιμότητα εκείνου του σημείου, απ' το οποίο περνώ τόσο συχνά, όσο και παροδικά, κι εννοώ το σημείο που ό,τι κι αν σκέφτομαι ή γράφω, που ό,τι ακόμα κι αν φαντάζομαι δεν έχει νόημα για μένα, μου φαίνεται ανόητο ή άχρηστο, αν φτάσω δλδ σ' εκείνη τη μόνιμη κατάσταση, που δεν θα έχω λόγο να αρθρώσω, δεν θα έχω λόγο να ζώ, δεν θα κάνω άραγε ό,τι και τώρα, δεν θα εξακολουθώ δλδ να ζω ή να μη ζω, κατα τον όποιο τρόπο; Αν πεθάνω, δεν θα είναι ακριβώς το ίδιο με τώρα; Φυσικά και θα είναι. Φυσικά και είναι. Ο φαύλος κύκλος της ζωής και του θανάτου, του νοητού και του ανόητου, αποτελούν εκ των πραγμάτων αυτονόητη βάση. Συμφιλιωμένος με την ανοησία, όσο και με τη νόηση, με την ανόητη ζωή όσο και με το νοητό θάνατο των πάντων, επιλέγω ετούτο ή εκείνο, καταδικασμένος στην αιώνια ζωή της ελευθερίας.

Περίεργη καταδίκη αυτή αλήθεια, η αθανασία του παρόντος.

Κυριακή, 27 Ιουλίου 2008

νέα ανάρτηση

Δεν υπάρχει νέα ανάρτηση

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2008

επιτάφιος

(...) Τα άλλα μου γραπτά δεν προλαβαίνουν να στεγνώσουν και ήδη με αηδιάζουν, αλλά ο επιτάφιός μου πάντα μ' αρέσει. Φωτίζει ένα σημείο της γραμματικής. Δυστυχώς υπάρχουν λίγες ελπίδες να υψωθεί κάποτε πάνω από το κρανίο που το συνέθεσε, εκτός κι αν το Κράτος φροντίσει γι' αυτό. Αλλά για να μπορέσουν να με παραχώσουν θα πρέπει πρώτα να με βρουν, και πολύ φοβάμαι πως το Κράτος θα δυσκολευτεί εξίσου να με βρει νεκρό όσο και ζωντανό. Γι' αυτό βιάζομαι να την παραθέσω σ' αυτή τη θέση, πριν να 'ναι πολύ αργά:

Ενθάδε κείται αυτός που διέφυγε τόσο
που δεν διαφεύγει παρά μόνο τώρα


Samuel Beckett
Πρώτος έρωτας
ΑΓΡΑ
Μετάφραση: Αχιλλέας Αλεξάνδρου



Το "Ενθάδε κείται αυτός που διέφυγε τόσο που δεν διαφεύγει παρά μόνο τώρα", εύκολα μπορεί να το φανταστεί κανείς ως επιγραφή χαραγμένη πάνω στην επιτάφια μαρμάρινη πλάκα του Μπέκετ (που όπως φαίνεται στην παραπάνω φωτογραφία, δεν έχει χαραγμένο επάνω της παρά μόνο το όνομα του Μπέκετ και της συντρόφου του).

Η ίδια πρόταση ωστόσο, μπορεί να είδωθεί και χαραγμένη πάνω στην επιτάφια πλάκα ενός Κράτους, που δυσκολεύεται να εντοπίσει τον πολιτισμό που πρεσβεύει ο Μπέκετ. Που δυσκολεύεται να τον εντοπίσει τόσο ως μια μελλοντική συνθήκη (ως κάτι δλδ που δεν επιτυγχάνεται στο παρόν και είναι επομένως ακόμα 'νεκρό') όσο και ως πράξη ( όπου ο πολιτισμός συμβαίνει, είναι 'ζωντανός', για το Κράτος αποτελεί παντελώς αδιάφορη όσο και αδιάγνωστη και επομένως αναξιοποίητη, κενή πραγματικότητα).
_._

Για το Νόμπελ Λογοτεχνίας που του απονεμήθηκε το 1961, ο Samuel Beckett είχε πει σε ανύποπτο χρόνο, ότι πρόκειται προφανώς περί παρεξηγήσεως, διότι αυτό που κάνει ο ίδιος γράφοντας, δεν συνιστά επιτυχία.